
Około 164 prac dyplomowych o aktywizacji osób starszych i uniwersytetach trzeciego wieku powstało w latach 2024–2026 na polskich uczelniach, dlatego komisja zna ten temat bardzo dobrze. Pytania na obronie dotyczą zwykle czterech obszarów: podstaw teoretycznych (teoria aktywności, pomyślne starzenie się), doboru próby, narzędzia badawczego oraz roli pracownika socjalnego w aktywizacji seniorów.
W ośrodku pomocy społecznej widzę na co dzień, jak różnie wygląda starość w Zielonej Górze i w małych gminach powiatu. Problem badawczy w pracach licencjackich o tym temacie bywa jednak formułowany zbyt wąsko: student opisuje, co oferuje uniwersytet trzeciego wieku, zamiast pytać, jakie znaczenie ma ta oferta dla jakości życia, sieci wsparcia i poczucia sprawstwa osób starszych. Zestawienia prac dyplomowych z uczelnianych systemów pokazują, że na kierunku praca socjalna w latach 2024–2026 powstało 1760 prac w bazie z 48 uczelni, w tym 811 licencjackich. Temat przekrojowy „seniorzy / starzenie się” stanowił 34,66% tytułów (610 prac), wobec 29,15% w latach 2021–2023. Poprosiłam więc o rozmowę doświadczoną promotorkę – na potrzeby tekstu nazwijmy ją dr Anną M. (postać fikcyjna, złożona z doświadczeń kilku promotorów) – i zapytałam, co najczęściej osłabia takie prace i o co dopytuje komisja.









